Bir insan tanıdım

"Bir insan tanıdım,tüm hayatım değişti!" Bir önceki günlerin aynısı olan birbirinin peşisıra önüme çıkan günlerin içinden geçerek ilerliyordum.Mesaim varsa mesaiye gidiyor,yok ise günlük olağan işlerle uğraşıyor ve genellikle oblomov gibi yan gelip yatıyordum.Arada yürüyüşlere,kır gezilerine çıkıyor ve bunu vazgeçilmez lüksüm sayıyordum.Günler haftaları,haftalar ayları sürüklüyordu peşinde ben de bunlara takılmış en son vagondum etrafı yaşananları izliyordum bazen keyifle,bazen başka bir işim olmadığı için mecburiyetten yapıyordum bunu. Bir gün biriyle olağan bir sohbet halindeyken sarfettiği bir buket cümle cemre gibi düştü içime.Önce içimdeki görünmez varlığından haberdar olmadığım buzları eritti,sonrasında iç bozkırlarımdaki yeraltı sularımı patlattı bir pınar kaynaması,silsilesi aldı başını gitti.İç iklimim değişti.Artık hiçbirşey eskisi gibi değil ve bu halimi çok sevdim ben. Gerçekle hayel arasında asılı bir hamağın üzerine uzanmış salınıyor gibiyim şuan herşeyden uzak kendimle başbaşa..Sözünü ettiğim insan kimdi?,neyin nesiydi?,sarfettiği cümleler insanüstü cümlelermiydi? Bunların hiçbir önemi yok.Söylediği cümleleri yaşadığı,içinde erittiği her halinden belliydi, bu yüzden bu denli tesir etti iflah olmaz ruhuma..Bu halim ne kadar sürer bilmiyorum.Ama sonsuza kadar sürmesini istiyorum.Demem o ki; Hayatı hafife almayın kimseye ön yargı ile yaklaşmayın bazen tek bir kişi işaret parmağı ile dokunuverir ruhunuza ve herşeyi farklı,bambaşka algılamanıza yol açar bu hareketi.Hayatın güzelliği de burada saklı değilmi.Her gelen yeni gün sihirbazın içinden tavşan çıkan şapkası gibi. Bazen madrabazın eli boş çıkar o şapkanın içinden. Öyle de olsa sırtınızı dönüp gitmeyin,küsmeyin ona.Gün ola, harman ola; nadasa bıraktığınız topraklarınızda sonu gelmez bir bahar,bereket fışkıra.Ruhumdaki bu ihyaya,inkişafa sebep olan arkadaşa bu son sözlerim; " Her nereye gidersen git, seni saygıyla anacağım ve iyiliğini dileyeceğim.Düşüncelerimin hudutları genişliyor her daim bana bahşettiğin öğretinle.İçindeki acıyı hissedip,duyumsayan hayattadır,yaşıyordur.Başka birinin acısını hissedip,duyumsayan o acıyı sahiplenen ise "İnsan" dır.Yaşlı bir teyze yükünü taşıyıverip kapısının önüne bırakıvermemden sonra şöyle bir dua etmişti bana "Evladım,Allah karşına iyi insanlar çıkarsın" Seni tanımamla o yaşlı teyze geldi aklıma.Duası kabul oldu.Ben de silbaştan ihya oldum.Teşekkür ederim sana"

AHMET YETKİN