Ne bir rüzgar,ne de bir kıpırtı var tabiatta.Göl kül rengine boyamış kendini dingin sakin sereserpe uzanmış.Eski hallerini bilmeseniz hep böyle sanırsınız.Oysa kaç cana malolmuştur bu sakin,durgun güzellik.Biçilmiş ot kokularına bata çıka yokuşu tırmandım.Marketten bir siğara bir çay aldım.Biraz önce tırmandığım yokuşu iniyordum elimde bir poşetle.Ve göl uyuyor gibiydi kendinden geçmiş halde.Kıyısına kadar inip ona bir taş atıp onu uyandırmayı düşündüm.Sonra neden bilmem kıyamadım ona.Empati yapınca insan bunun gibi bir çok şeyden vazgeçiveriyor kendiliğinden..Orhan veli nin bir şiirini hatırlattı gölün bu sakin manzarası bana.Ne diyordu şair;Uzanıp yatıvermiş, sere serpe;
Entarisi sıyrılmış, hafiften;
Kolunu kaldırmış, koltuğu görünüyor;
Bir eliyle de göğsünü tutmuş.
İçinde kötülüğü yok, biliyorum;
Yok, benim de yok ama…
Olmaz ki!
Böyle de yatılmaz ki!
AHMET YETKİN