Kendini
Bulmadan Yollar Biter mi?
Bir şeye dikkatimizi tam vermek için mutlaka kendimizi tanımalıyız. İnsan meraklı bir varlıktır. Bu yüzden sorar, sorgular ve bilmek, tanımak ister. Sormayı bırakanın ölüden farkı yoktur ve sorgulanmayan hayat yaşanmaya değmez. Araştıran, soran, sorgulayan zihin sıra dışılığa adaydır, böyle bir zihin için ölüm yoktur.
Bu dünya bizim için nice güzelliklerle, donatılmış, doğal şeylerle kuşatılmış ama biz bunlardan habersiziz yapaylıkların mahkûmu olmuşuz. Dağların, ovaların, vadilerin, nehirlerin, koyunların, kuzuların, kuşların, yaşlıların, çocukların, hastaların varlıklarından habersiz olan bir insan, yaşıyor olabilir ? O insanın, zihni işliyor olabilir mi?
Bizler birbirimizi yerken, hayat akıp gitmektedir. Peki, kavgadan ne kazandık, çatışmadan ne kazandık, yıkmaktan ne elde ettik? İçimizde kavga vermeden ve zafer elde etmeden, dışımızda kavga vermenin ve zafere ulaşmaya çalışmanın ne anlamı olabilir? Ya da ulaşmış olsak, ne elde etmiş oluruz? Yeni bir dünya kurmuş olur muyuz? Kendimizi tanımış ve değiştirmiş olur muyuz?
Bu düpedüz akıl tutulmasıdır, bu ahmaklıktır. Bir yanlış adreste, bir çıkmaz sokaktayız.? İçsel güzellikten mahrumuz, içsel iyilikten, içsel sevgiden mahrumuz. Çünkü Allah’tan uzağız. Allah’la birlikte olmak, O’na yakın olmak; gerçeğe duyarlı olmak ve varlık âleminden haberdar olmak demektir. Dindar olmakta budur haddizatında. Zaten, saf zihin, saf vicdan ve içsel devrim, Allah’la birlikte olmanın ve O’na yakın olmanın ödülüdür. İşte böyle bir zihin ve vicdan; bize dair olan her şeye karşı duyarlılık kazanır.
Duyarlı olan, kendini de tanır. Bir felsefe tarafından muhasara edilmemiş, bir ideoloji tarafından tahdit edilmemiş, hırslar ve arzular tarafından zapt edilmemiş, ideologlar, filozoflar ve politikacılar tarafından esir alınmamış bir zihin hakikate erişebilir, Allah’a kavuşabilir, kendini tanıyabilir ve bütün varlık alemine ve kendiyle ilgili olgulara (güzellik, çirkinlik, gözyaşı, kahkaha, fakirlik vs.) duyarlı olabilir.
Kendini bulmadan yollar biter mi? Olay budur !
Bir şeye dikkatimizi tam vermek için mutlaka kendimizi tanımalıyız. İnsan meraklı bir varlıktır. Bu yüzden sorar, sorgular ve bilmek, tanımak ister. Sormayı bırakanın ölüden farkı yoktur ve sorgulanmayan hayat yaşanmaya değmez. Araştıran, soran, sorgulayan zihin sıra dışılığa adaydır, böyle bir zihin için ölüm yoktur.
Bu dünya bizim için nice güzelliklerle, donatılmış, doğal şeylerle kuşatılmış ama biz bunlardan habersiziz yapaylıkların mahkûmu olmuşuz. Dağların, ovaların, vadilerin, nehirlerin, koyunların, kuzuların, kuşların, yaşlıların, çocukların, hastaların varlıklarından habersiz olan bir insan, yaşıyor olabilir ? O insanın, zihni işliyor olabilir mi?
Bizler birbirimizi yerken, hayat akıp gitmektedir. Peki, kavgadan ne kazandık, çatışmadan ne kazandık, yıkmaktan ne elde ettik? İçimizde kavga vermeden ve zafer elde etmeden, dışımızda kavga vermenin ve zafere ulaşmaya çalışmanın ne anlamı olabilir? Ya da ulaşmış olsak, ne elde etmiş oluruz? Yeni bir dünya kurmuş olur muyuz? Kendimizi tanımış ve değiştirmiş olur muyuz?
Bu düpedüz akıl tutulmasıdır, bu ahmaklıktır. Bir yanlış adreste, bir çıkmaz sokaktayız.? İçsel güzellikten mahrumuz, içsel iyilikten, içsel sevgiden mahrumuz. Çünkü Allah’tan uzağız. Allah’la birlikte olmak, O’na yakın olmak; gerçeğe duyarlı olmak ve varlık âleminden haberdar olmak demektir. Dindar olmakta budur haddizatında. Zaten, saf zihin, saf vicdan ve içsel devrim, Allah’la birlikte olmanın ve O’na yakın olmanın ödülüdür. İşte böyle bir zihin ve vicdan; bize dair olan her şeye karşı duyarlılık kazanır.
Duyarlı olan, kendini de tanır. Bir felsefe tarafından muhasara edilmemiş, bir ideoloji tarafından tahdit edilmemiş, hırslar ve arzular tarafından zapt edilmemiş, ideologlar, filozoflar ve politikacılar tarafından esir alınmamış bir zihin hakikate erişebilir, Allah’a kavuşabilir, kendini tanıyabilir ve bütün varlık alemine ve kendiyle ilgili olgulara (güzellik, çirkinlik, gözyaşı, kahkaha, fakirlik vs.) duyarlı olabilir.
Kendini bulmadan yollar biter mi? Olay budur !
özcan işler